تبليغاتX
حرکت قلم

 فعالان حقوق بشر در ایران
فعالان حقوق بشر در ایران
در تداوم وضعیت نگران کننده جامعه بهایی در شهر سمنان یک شهروند بهایی دیگر توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد
در تاریخ 17/1/88 آقای علی احسانی از بهاییان شهر سمنان پیرو احضاریه دادگاه انقلاب این شهر به این مرجع قضایی مراجعه نمود. نامبرده در این حضور توسط دادستان این شهر بصورت شفاهی تفهیم اتهام شد. در همین جلسه برای آزادی ایشان قرار کفالت و وثیقه ملکی صادر شد که به علت عدم تودیع وثیقه به زندان سمنان منتقل شدند.
همسر آقای احسانی روز چهارشنبه مورخه 19 فروردین ماه جهت ملاقات با ایشان در زندان مرکزی سمنان حاضر شدند و علیرغم حضور این زندانی بهایی در سالن ملاقات از ملاقات آنان تحت عنوان ممنوع ملاقات بودن ممانعت بعمل آمد. همسر ایشان وضعیت آقای احسانی را نامناسب و موهای وی را تراشیده شده مشاهده نمودد.
پیرو اقدامات اخیر علیه شهروندان بهایی در سمنان نظیر یورش گسترده به منازل تعدادی از افراد و بازداشت آنان ، تخریب و سوزاندن قبرستان و نیز حمله به منازل بهاییان با مواد آتش زا در سمنان ؛ فرد بهایی دیگری به نام آقای علی احسانی در روز 17 فروردین ماه جاری بازداشت شد.
بنا بر گزارشات دریافتی کمیته بهائیان مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران ، ایشان جزء بیست خانواده بهایی سمنان بودند که در تاریخ 25/9/87 از سوی اداره اطلاعات مورد تفتیش و ضبط وسایل منزل قرار گرفتند. در همان روز مغازه ایشان نیز که مرکز پخش لوازم پزشکی و دندانپزشکی است ، بدون حکم رسمی مورد بازرسی قرار گرفته و همه اجناس حتی میز و صندلی ها نیز تسط نیروهای امنیتی ضبط و به اداره اطلاعات منتقل شده است. مغازه ایشان از تاریخ مذکور به صورت غیرقانونی پلمب گردیده است.
در این راستا ، دو اتهامی که به صورت شفاهی به ایشان ابلاغ شده ، تبلیغ علیه نظام و نداشتن برچسب بر روی اجناس مغازه می باشد.

|+| نوشته شده توسط Mahsheed در پنجشنبه بیستم فروردین 1388 ساعت 10:4 |
 آغاز پرواز...

آغاز پرواز...
آيا در انتظار صدايي بودن را تجربه كرده اي؟ آيا از اينكه قرار است با صدايي، انتخاب شوي را تجربه كرده اي؟ آيا تا به حال از ترس اينكه تو را براي كاري فرا بخوانند و تو هنوز تكليف خود را با خود مشخص نكرده اي و مرددي ميان ماندن و رفتن، را تجربه كرده اي؟ آيا از اينكه سالها به انتظار بارقه نوري بوده اي و هم اكنون زمان نوازش چشمهايت با همان بارقه نور فرا رسيده باشد را تجربه كرده اي؟ اينها همه سوالاتي است كه در اين دل شب، در اين تنهايي توصيف ناشدني از ذهنم مي گذرد. امشب سر به زانوي دلتنگي خويش نهاده ام و مرور مي كنم تمام واژه هايي كه روزگاري زيبايي را به قصه قاصدكهاي مهاجر بخشيدند. ياد مي كنم روزهاي رسيدن و پا نهادن را بر سرزميني كه عين نور بود و خالقش خود نور. نوازش ميكنم گوشم را با فرياد برخاسته از شوق رسيدن به معشوق را، او كه سالهاي عمرم را برايش برسم انتظار نشستم. آلبوم زندگيم را مرور ميكنم و لبخند خويش را تنها نثار روزهايي مي كنم كه فارغ از هر گونه تشويش و دلواپسي، اشكهايم را همچون دانه هاي الماس به شوق رسيدن و ديدنش، مي سفتم.
اگر چه زيبايند آن روزها، ولي بايد آغاز شد و آغاز كرد. بايد به همراهي جوانه ها، تا بي نهايت نور بالا رفت. نبايد خويش را در گنگي صداها گم كرد، كه بايد پيدا شد در آغاز نيلوفرها. بايد شنيد صداي تازه شدن را همراه با فصل آغاز و دور بايد شد از اين خاك غريب. بايد شنيد صداي رفتن را به حكم باد و شنيد قصه واقعي رفتن را از پرستوهاي مهاجر. من امشب در اين شهر غريب، بي تفاوت از نگاه رهگذران، تمام واژه هايي كه ترنم تازه شدن و آغاز شدن را براي مسافران اين كوي غريب سر ميدهند را در كوله بارم گذاشته ام و ميروم تا با ماه، دريا و آرامش ساحل، كوله بارم را سنگين تر كنم و قصه اي تازه از قاصدكهاي مهاجر بخوانم و اين آغاز پرواز خواهد بود

|+| نوشته شده توسط Mahsheed در دوشنبه سوم فروردین 1388 ساعت 15:49 |
 اصل متن نامه به آیت الله قربان علی دری نجف ابادی
http://naghmeyevargha.blogfa.com/post-125.aspx

اصل متن نامه به آیت الله قربان علی دری نجف ابادی


متن نامه به فارسی:اینجا کلیک کنید
http://bic.org/areas-of-work/persecution/prosecutor-general-iran-fa.pdf



متن نامه به انگلیسی:اینجا کلیک کنید
http://bic.org/areas-of-work/persecution/prosecutor-general-iran-en.pdf
|+| نوشته شده توسط Mahsheed در دوشنبه نوزدهم اسفند 1387 ساعت 17:40 |
 BAHÁ’Í � INTERNATIONAL United Nations Office
BAHÁ’Í  INTERNATIONAL United Nations Office

866 United Nations Plaza, Suite 120, New York, NY 10017 USA COMMUNITY Telephone: 212-803-2500, Fax: 212-803-2566, Email: uno-nyc@bic.org

4 March 2009

Ayatollah Qorban-Ali Dorri-Najafabadi Prosecutor General Islamic Republic of Iran

Your Honor,

Your recent announcement regarding the administrative affairs of the Bahá’ís of Iran has brought to the arena of public debate issues which not only affect the safety and livelihood of the members of that community but also have profound implications for the future of every citizen of that esteemed nation. The steps that have been taken to formulate the response of the Iranian Bahá’í community to your announcement have surely been communicated to you. The Yaran and the Khademin, the small groups that have been attending to the spiritual and social needs of the several hundred thousand Bahá’ís of Iran, the former at the national level and the latter at the local, have expressed their willingness to bring to a close their collective functioning. This decision has been made for no other reason than to demonstrate yet again  the goodwill that the Bahá’ís have consistently shown to the government of the Islamic Republic of Iran for the past thirty years.

The Universal House of Justice has assured us that the disruption in the functioning of these groups need not be seen as a cause for concern. There is no doubt in the minds of millions of Bahá’ís residing in virtually every country around the world—nor in the minds of many others who are watching these events with impartiality and who are aware of the historical development of the Faith—that the Bahá’ís in Iran will find ways of managing the spiritual life of their community, as they have done for generations over the past one hundred and sixty-five years of persecution. However, given the gravity of the accusations leveled against the Yaran and the Khademin, we feel obliged, as the representatives at the United Nations of one hundred and seventy-nine National Spiritual Assemblies encircling the globe,  to bring certain fundamental points to your attention in an open letter and request that you examine them with the sense of fairness they deserve.

In reference to Article 20 of the Constitution of the Islamic Republic of Iran pertaining  to the rights of its citizens, as well as Article 23 related to freedom of belief, you have stated:  “Adherence to a principle or belief is free [to anyone], but to openly express and proclaim it in order to cause deviation in the thoughts of others, to manipulate, pretend, disseminate [ideas], and otherwise attempt to deceive and confuse people will not be permissible.” Such a statement tests credulity to an extreme. It is widely recognized that similar statements have been used by repressive regimes throughout the centuries to justify the arbitrary suppression of conscience and belief. The suggestion that it is possible to separate the convictions held by an individual from their expression in words and action begins an entirely false line of reasoning. To see its absurdity one need only ask oneself what it means to have faith if it is not consciously manifested in one’s relationships with others.  Qualifying the argument by implying that only those expressions of belief which cause deviation in the thoughts of others are objectionable may appear reasonable at a first glance. In reality, of course, it is a means of granting license to those in authority to suppress whomsoever they wish, for it leaves open the possibility of labeling any action or comment not to their liking as a cause of deviation in the thoughts of others. In any event, the record of the Bahá’ís of Iran is clear in this respect. They have never sought to cause such deviation, nor have they ever attempted to deceive and confuse people. Since you have raised the issue of freedom of belief in the context of the articles pertaining to the rights of Iranian citizens, knowing full well the Bahá’í record, we can only assume that you have made curtailment in the functioning of the Yaran and the Khademin a condition for according the Bahá’ís at least some of the rights which they have been denied for some thirty years now.

The facts of the matter are, of course, well known to you:

                        Following the Islamic revolution in 1979, the Bahá’ís of Iran, who had long been the victims of periodic outbreaks of violence, the later rounds of which had been instigated by the notorious SAVAK, were subjected to a fresh wave of persecution. 

                        In August 1980 all nine members of the National Spiritual Assembly of the Bahá’ís of Iran—a national council whose election and functioning are prescribed in the Bahá’í teachings and which forms part of the Bahá’í administrative structure in all countries— were abducted and disappeared without a trace. Undoubtedly they were executed.

                        Members subsequently elected to this council, as well as scores of individuals with influence in the Bahá’í community, including several members of Local Spiritual Assemblies—councils operating at the local level—were executed by the government in the years immediately after.

                        In response to the announcement made by the Prosecutor General of Iran in 1983 calling for the dismantling of the Bahá’í administrative structure, the National Spiritual Assembly of Iran dissolved itself and the rest of the administrative structure in the country as a demonstration of goodwill towards the government.

                        Subsequently, ad hoc arrangements were made to tend to the spiritual and social needs of the 300,000 Bahá’ís in Iran through the formation of the Yaran at the national level and the Khademin at the local level.

                        For some twenty years, government agencies had regular contact with the Yaran and the Khademin—some times friendly and other times in the form of unreasonably long and aggressive interrogations—consulted with their members and were entirely aware of their activities. The possibility of some degree of dialogue between the Bahá’ís and government agencies seemed to be emerging. 

                        •          During that same period, however, a 1991 memorandum signed by Hujjatu’l Islam Seyyed Mohammad Golpaygani, then Secretary of the Iranian Supreme Revolutionary Cultural Council, came to light. It called for the “progress and development” of the

                        Bahá’ís in Iran to be “blocked” through a number of specific measures it advocated and for a plan “to confront and destroy their cultural roots outside the country.”

                        While the harassment and ill-treatment of Bahá’ís continued uninterrupted during this period, they have been taken to new levels of intensity in recent years as certain elements that have historically been bent on the destruction of the Bahá’í community have assumed growing influence in the affairs of the country.

                        The official campaign to malign the name of the Faith through the mass media—through newspaper articles and Web sites, through radio and television programs and films— escalated around 2005; it has proceeded unabated to this day.  There can be little doubt that systematic steps are being taken to implement the provisions set out in the 1991 memorandum.

                        In March 2006 a confidential letter from the Iranian military headquarters, dated 29 October 2005, asking various intelligence agencies and police organizations, in addition to the Revolutionary Guard, to identify and monitor Bahá’ís around the country, came to the attention of the UN Special Rapporteur on freedom of religion or belief, raising great concern throughout the world for the safety of the Bahá’ís.

                        For more than two decades young Bahá’ís were barred from entering university through an application process that would require them to deny their faith. Though a modification in the process, achieved through worldwide public pressure, enabled a few hundred to register at the start of the 2006–2007 academic year, their hopes of pursuing higher education were soon dashed. That same year the Ministry of Science, Research and Technology issued a letter to eighty-one universities, instructing them to expel any student known to be a Bahá’í.

                        The abovementioned letter was followed by another in April 2007 from the Public Intelligence and Security Force restricting the involvement of Bahá’ís, already barred from employment in the public sector, in some twenty types of businesses.  The document reinforced ongoing efforts to strangle the economic life of the Bahá’í community.

                        In these past few years, the number of Bahá’ís arrested without cause has climbed; the confiscation of Bahá’í personal property has grown; attacks on Bahá’í homes have escalated; acts of arson against Bahá’í properties have proliferated; the desecration and destruction of Bahá’í cemeteries have spread; the sealing of shops owned by Bahá’ís has increased; refusals of bank loans and business licenses to Bahá’ís have multiplied; harassment of landlords with Bahá’í tenants has intensified; threats against fellow citizens who associate with Bahá’ís have mounted; and the vilification of Bahá’í children in their classrooms by teachers has been on the rise. That such acts are being systematically orchestrated city by city is unquestionable.

                        Then last year the seven members of the Yaran were imprisoned, one of them in March and the remaining six in May.  For some time they were held in solitary confinement and denied access to their families. Although eventually family members were allowed brief visits under strict observation, the prisoners have yet to be given access to legal counsel. The conditions of their incarceration have varied in degree of severity over the course of the past several months, with the five male members confined at one time to a cell no more than ten square meters in size, with no bed.

                        Finally, after some nine months of imprisonment, during which time not a shred of evidence could be found linking the members of the Yaran to any wrongdoing, they were accused of “espionage for Israel, insulting religious sanctities and propaganda against the Islamic Republic,” and it has been announced that their case will soon be submitted to court with a request for indictment.

                        This announcement was followed almost immediately by news reports which indicated that you had written to the Minister of Intelligence stating that the existence of the Yaran and the Khademin in Iran is illegal, while at the same time raising the question of the constitutional right of Iranian citizens to freedom of belief. You then made an official announcement to this effect. 

 

*

Your Honor, the events of recent years and the nature of the accusations made raise questions in the mind of every unbiased observer as to the intent behind the systematic perpetration of injustice against the Bahá’ís of Iran. Even if there might have been some misunderstandings about the motives of the Bahá’í community during the early turbulent days of the revolution, how can such suspicions persist today? Can it be that any member of the esteemed government of Iran truly believes the false accusations which have been perpetuated about the Bahá’ís in that country? Are not the following facts well known to the authorities in the various branches of the government?

                        In whatever country they reside, Bahá’ís strive to promote the welfare of society.  They are enjoined to work alongside their compatriots in fostering fellowship and unity and in establishing peace and justice. They seek to uphold their own rights, as well as the rights of others, through whatever legal means are available to them, conducting themselves at all times with honesty and integrity.  They eschew conflict and dissension. They avoid contest for worldly power.  

                        It is a fundamental principle of the Bahá’í Faith that its followers strictly refrain from involvement in any partisan political activity, whether local, national or international.  Bahá’ís view government as a system for maintaining the welfare and orderly progress of human society, and obedience to the laws of the land is a distinguishing feature of  their beliefs.

                        To take any action in willful violation of allegiance to one’s own country is explicitly proscribed in the Scriptures of the Bahá’í Faith. Adherence to this principle has been amply demonstrated by Bahá’ís everywhere.

                        The Bahá’í administrative structure, which is established in more than one hundred and eighty countries worldwide, is a means for channeling the energies of Bahá’ís in service to the common good and for organizing the religious and social affairs of the Bahá’í community itself. For Bahá’ís, the concept does not imply in any way the existence of a political agenda or any kind of interference in the affairs of the government.

                        •          The international headquarters of the Bahá’í Faith is located within the borders of modern-day Israel as a result of the successive banishments imposed on Bahá’u’lláh in the mid-nineteenth century by the Persian and Ottoman governments. Exiled from His native Persia, Bahá’u’lláh was sent to Baghdad, Constantinople and Adrianople and finally to the fortress-city of Acre in 1868, eighty years prior to the establishment of the

                        State of Israel, where He eventually died in 1892. That Bahá’ís in all parts of the world are today in contact with the international headquarters of their Faith regarding their individual and collective affairs is entirely natural and is a well-established fact.

                        Bahá’ís have the highest respect for all religions. Our Writings refer to Islam as “the blessed and luminous religion of God” and the Prophet Muhammad as “the refulgent lamp of supreme Prophethood,” “the Lord of creation” and “the Day-star of the world,” Who, “through the will of God, shone forth from the horizon of Hijaz.” The station of Imam Ali is described in terms such as “the moon of the heaven of knowledge and understanding” and “the sovereign of the court of knowledge and wisdom.” In the Tablet of Visitation revealed by Bahá’u’lláh Himself for Imam Husayn, He refers to him as “the pride of the martyrs” and “the day-star of renunciation shining above the horizon of creation.”

                        Bahá’ís are exhorted to evince a high sense of moral rectitude in their activities, chastity in their individual lives, and complete freedom from prejudice in their dealings with people of every race, class and creed.

 

*

In light of these well-established facts, Your Honor, it is difficult to understand how words such as “manipulative” and “deceitful,” “dangerous” and “threatening,” can be applied to Bahá’í activity in Iran. Do you consider dangerous the efforts of a group of young people who, out of a sense of obligation to their fellow citizens, work with youngsters from families of little means to improve their mathematics and language skills and to develop their abilities to play a constructive part in the progress of their nation? Is it a threat to society for Bahá’ís to discuss with their neighbors noble and high-minded ideals, reinforcing the conviction that the betterment of the world is to be achieved through pure and goodly deeds and through commendable and seemly conduct? In what way is it manipulative for a couple to speak in the privacy of their home with a few friends confused by the portrayal of Bahá’ís in the mass media and to share with them the true nature of their beliefs, which revolve around such fundamental verities as the oneness of God and the oneness of humankind? What duplicity is there if a child at school, after listening to offensive language about the Founder of her Faith Whom she so loves, politely raises her hand and requests permission to explain to her classmates some of the teachings she follows? What deceit is there if a young person, committed to the acquisition of knowledge and learning, seeks the right from the authorities to enter university without having to lie about his faith? What harm is done if several families gather together periodically for communal worship and for the discussion of matters of concern to them all? Given that the human soul has no sex, is it so alarming for someone to express the view that men and women are equal in the sight of God and should be able to work shoulder to shoulder in all fields of human endeavor? And is it so unreasonable for a small group of people, in the absence of the administrative structures prescribed in their teachings, to facilitate the marriage of young couples, the education of children and the burial of the dead in conformity with the tenets of their Faith?

These are but a few examples of the various endeavors for which the Bahá’ís of Iran are being so grievously persecuted. It is the right to engage in such activity that has been denied them for thirty years.

Your Honor, many times over these twenty years the Yaran and the Khademin have been told by government officials that they are in fact protecting the Bahá’í community from those who regard its members as a negative element in society.  It is true that there may be a small fraction in any populace who, succumbing to the forces of hatred and enmity, can be incited to perform acts of cruelty and oppression. But, in the main, our vision of the Iranian people does not correspond with the one projected by such officials.  Narrow-mindedness and pettiness are not the qualities that we attribute to them. Rather do we see the staunch commitment to justice evinced by the citizens of one town who petitioned the government when several shops owned by Bahá’ís were closed without reason. We see the fidelity shown by the young musicians who refused to perform when their Bahá’í counterparts were prohibited from playing in a recital. We see the courage and tenacity of university students who stood ready to prepare a petition and to forgo participation in examinations that their Bahá’í classmates were barred from taking.  We see the compassion and generosity of spirit exhibited by the neighbors of one family, whose home was attacked with a bulldozer, in their expressions of sympathy and support, offered at all hours of the night, and in their appeals for justice and recompense. And we hear in the voices raised by so many Iranians in defense of their Bahá’í compatriots echoes from their country’s glorious past. What we cannot help noting, with much gratitude towards them in our hearts, is that a majority of those coming out in support of the beleaguered Bahá’í community are themselves suffering similar oppression as students and academics, as journalists and social activists, as artists and poets, as progressive thinkers and proponents of women’s rights, and even as ordinary citizens.

Your Honor, the decisions to be taken by the judiciary in Iran in the coming days will have implications that extend well beyond the Bahá’í community in that land––what is at stake is the very cause of the freedom of conscience for all the peoples of your nation. It is our hope that, for the sanctity of Islam and the honor of Iran, the judiciary will be fair in its judgment.

Respectfully, 
Bahá’í International Community

cc: Permanent Mission of the Islamic Republic of Iran to the Unite
|+| نوشته شده توسط Mahsheed در دوشنبه نوزدهم اسفند 1387 ساعت 17:35 |
 جنگ های صلیبی دوم و این بار قتل عام بهائیان به جای یهودیان

جنگ های صلیبی دوم و این بار قتل عام بهائیان به جای یهودیانجنگ های صلیبی دوم و این بار قتل عام بهائیان به جای یهودیان Other. ... حدود هزار سال از جنگ های صلیبی ما باید دوباره

 

در سال 1095 میلادی کلیسا و روحانیون مسیحی برای غلبه بر فقر و طاعون و شورش ، جنگ های صلیبی را برای تصرف اراضی بیت المقدس به راه انداخت عملی که در این زمان و در این عصر ما از عده ای روحانیون مسلمان شاهد هستیم .که آنها نیز برای غلبه بر فقر و ناکامی های خود بار دیگر جنگ هایی را برای تصاحب بیت  المقدس به راه انداخته اند .در آن زمان کلیسا و روحانیون مسیحی عده ای از دهقان های قحطی زده و اوباش را برای پس گرفتن اراضی سرزمین بیت المقدس برای جنگ با مسلمانان تشویق و بسیج کردند . مسئله ای که امروز شاهدیم پیشوایان تندرو و عده ای از روحانیون مسلمان مردمان فقیر و قحطی زده ی خود را برای تصاحب اراضی سرزمین مقدس برای جنگ با صهیونیست و دوستان آن تشویق و بسیج میکنند .

در آن زمان کشیشان صلیبی این شعار را رواج دادند " که چرا ما به آن سر دنیا می رویم که تا با اقوام دیگر بجنگیم ، اما با کسانی که بیشترین دشمنی را با مسیح داشتند ، در کشور خودمان کاری نداشته باشیم ؟ " پیامد این تبلیغات ، کشتار و غارت یهودیان در طول کرانه های راین توسط لشکریان صلیبی بود . حال امروز شاهد آن هستیم که در جنگ صلیبی دوم عده ای از روحانیون تندرو مسلمان شعارهای کشیش های صلیبی در آن عصر را تکرار میکنند .

در روز 23 مه ، سید احمد علم الهدی ، امام جمعه در مشهد و حامی احمدی نژاد اظهار داشت که  " بهائیت نه دین است نه فکر و نه عقیده . چگونه میتوانیم قبول کنیم که این سربازان اسرائیلی و بزرگترین دشمنان جهان اسلام که دستشان به خون میلیون ها انسان آلوده است ، در کشور ما آزاد باشند و هر نوع جنایتی را مرتکب شوند ."

همانطور که ملاحظه میفرمایید بار دیگر شعارهای کشیشان مسیحی که منجر به قتل عام یهودیان در کرانه ی راین شد این بار توسط روحانیون بلند پایه اسلام در ایران به گوش میرسد اما با این تفاوت که در جنگ های صلیبی دوم این بار بهائیان قربانی هستند نه یهودیان . اگر امروز دنیا به تماشا بنشیند بار دیگر پس از گذشت حدود هزار سال از جنگ های صلیبی ما باید دوباره شاهد قتل عام بی گناهان بسیاری این بار نه در کرانه ی راین بلکه در ایران باشیم .

حال خطاب به امام جمعه مشهد سید احمد علم الهدی ودیگر روحانیون که ادعا میکنند بهائیان سربازان اسرائیل هستند باید گفت به منظور پیش برد مقاصد خاص خود وجود مرکز جهانی بهائی در کشور اسرائیل را امری سیاسی و نوعی وابستگی به صهیونیسم به شمار نیاورید. هر طفل سبق خوان مکتب تاریخ می داند که علت وجود مرکز جهانی بهائی در اراضی مقدسه این است که صد و چهل سال پیش ، به تحریک دولت ایران حضرت بهاءالله موسس دیانت بهائی به این منطقه که در ان زمان تحت سلطه ی امپراطوری عثمانی بود تبعید شدند و بدین ترتیب هشتاد سال قبل از تاسیس کشور اسرائیل ، مرکز جهانی بهائی در اراضی مقدسه تثبیت یافت . روابط مرکز جهانی بهائی با اسرائیل مانند سایر کشورهای جهان ، بر اساس اطاعت از قوانین مدنی آن مملکت و عدم وابستگی و دخالت در امور سیاسی استوار است شاید مناسب باشد که یاد آور شوید که در سال 1947 میلادی ، یک سال قبل از تاسیس کشور اسرائیل ، هنگامی که کمیسیون ، عالی جناب قاضی امیل سندستروم ، ضمن نامه ای به مرجع امر بهائی ، شوثی افندی ، نظر و دیدگاه بهائیان را در این زمینه جویا شد . شوقی افندی در تاریخ 14 جولای 1947 در مکتوبی خطاب به ایشان فرمودند که دیانت بهائی به کلی از سیاست حزبی مبرا است و در مجادلات و منازعاتی که در مورد آینده ی ارض اقدس در میان است وارد نمی شود شوقی افندی در همان نامه توضیح میفرمایند که " بسیاری از پیروان ما از اعقاب مسلمان و یهودی هستند و ما هیچ گونه تعصبی نسبت به هیچ یک از این دو گروه نداریم و به جان و دل مشتاقیم که به منظور حفظ منافع متقابل آنان و خیر و صلاح این مملکت ، بین آنها صلح و آشتی برقرار گردد "

و همین طور خطاب به این صحبت امام جمعه ی مشهد ، سید احمد علم الهدی که بهائیان را بزرگترین دشمن جهان اسلام دانسته و دست آنان را به خون میلیون ها انسان آلوده میداند باید گفت تعداد بیشماری از بهائیان در کلیه شهرها و شهرستان های کشور به زندان افتادند برخی به حبس های طویل المدت و شکنجه های جانفرسا محکوم شدند و بیش از 200 نفر از نخبگان و شریف ترین انسان ها بدون هیچ جرم و جنایتی کشته شدند بسیاری از انان سخت ترین شکنجه ها را تحمل کردند ، پیر و جوان زن و مرد زندان و شکنجه و کشته شدن را بر ترک ایمان ترجیح دادند این در حالی است که بهائیان ارزش و مقام والایی برای زندگی قایل هستند و عاشقان شهادت به آن مفهوم نمی باشند . این وقایع در جهانی و در زمانی اتفاق می افتد که آزاد فکری و آزاد اندیشی مهمترین دست آورد بشر محسوب می شود .

حال اینجا امام جمعه مشهد و روحانیون دیگر که نقش کشیشان مسیحی را در جنگ های صلیبی ایفا میکنند و مردم را بر علیه بهائیان تحریک می کنند و بهائیان را انسان هایی که دستشان به خون میلیون ها انسان آلوده است خطاب میکنند جواب دهند ، در مقابل اینهمه آزارو محرومیت و کشتار ، بهائیان چه عکس العملی از خود نشان داده اند ؟ وقتی پدران و مادران به زندان افتادند و فرزندان از تحصیل محروم شدند ، وقتی که از کار اخراج شدند و بی خرجی ماندند ،  وقتی که خانه ها مصادره شد و اموال به تاراج بهائیان چه عکس العملی نشان دادند و چه کردند ؟ عدم انتقم جویی و کینه ورزی بهائیان را نباید به هیچ روی حمل برضعف ناتوانی آنها در مقابل به مثل دانست ، آنها درسخت ترین شرایط با استقامت و تکیه بر ایمان مقاومت کرده و از اصول اعتقادی خود منحرف نشده اند و هیچ زمان زمام اختیار از کف نداده اند و فراموش نکرده اند که برای وصل کردن آمده اند . امروز شاهد آن هستیم که چگونه اقلیت های تحت ظلم در جهان با تشکیل هسته ها و سازمان ها و گروه های مقاومت اقدام به انتقام جویی و خشونت متقابل میکنند تا شاید صدای خودرا به گوش خلق عالم برسانند از این روست که همواره عده کثیری بی گناه نیز قربانی این خشونتها و عصیان گری ها و تعارضات شد ه  به خاک و خون میغلطند.

حال اگر تاریخ را آینه ای برای آینده در نظر بگیریم با بالا گرفتن تنش ها در بیت المقدس و نوار غزه و همین طور نگاه اجمالی به وضعیت بهائیان ایران در این سالی که گذشت و مظالم وارده بر آنان و حمله ها و بازداشت های گسترده که توسط جمهوری اسلامی انجام شده باید ابراز نگرانی کرد از آینده ای که در پیش رو هست.  اگر دنیا امروز در مقابل این اتفاقات بی تفاوتی نشان دهد باید منتظر لکه ی ننگین دیگری درتاریخ خود باشد لکه ای از کشتار گسترده انسان های بی گناه در تاریخ بشریت.

 

نوید خانجانی

|+| نوشته شده توسط Mahsheed در شنبه پنجم بهمن 1387 ساعت 9:53 |
 ادامه ممنوعیت تحصیل بهائیان در دانشگاه

ادامه ممنوعیت تحصیل بهائیان در دانشگاه


Fri / 03 10 2008 / 17:53
    شیوه ثبت نام کامپیوتری به گونه ای است که بطور اتوماتیک از ثبت نام دانشجویان بهائی سرباز می زند.
ایران امروز - جامعه بهائی با صدور اعلامیه ای از ادامه ممنوعیت تحصیل بهائیان در دانشگاه خبر داد. بر اساس این اعلامیه، شیوه ثبت نام کامپیوتری به گونه ای تدوین شده است که بطور اتوماتیک از ثبت نام دانشجویان بهائی سرباز می زند. بر اساس این اعلامیه همچنین اخراج دانشجویان بهائی که حاضر به برگشتن از عقیده خود نیستند نیز ادامه دارد. از جمله اخیرا دختر دانشجویی که سه ماه به پایان تحصیلات وی باقی مانده بود به خاطر اینکه حاضر نشده بود از عقیده خود برگردد از دانشگاه اخراج شد.

متن اعلامیه به شرح زیر است.

سال جدید تحصیلی ایران مجدداً از پذیرش بهائیان امتناع میورزد

نیویورک
‏٣ اکتبر ٢٠٠٨ برابر با ١٢ مهر ١٣٨٧‏


همزمان با شروع سال تحصیلی جدید، جوانان بهائی مجدداً درهای تحصیل دانشگاهی را بر روی خود بسته ‏دیدند.‏

گرچه در مجامع عمومی، دولت ایران مدعی است که بهائیان آزادند تا به دانشگاه بروند، ولی گزارش‌های ‏هفته‌های گذشته حاکی از این است که سیاست بازداشتن بهائیان از تحصیلات دانشگاهی همچنان به قوت خود ‏باقی است. ‏

دانشجویان بهائی که در آغاز این سال تحصیلی سعی داشتند تا به دانشگاه‌ها و یا سایر مؤسسات عالیه راه یابند ‏دریافتند که دست‌رسی به نتیجۀ امتحان ورودیۀ آنها مسدود گردیده و پرونده‌های آنها در تارنمای سازمان ‏امتحانات کنکور سرتاسری بعنوان "نقص پرونده" مشخص شده است.‏

بهائیانی را هم که در سالهای قبل با موفقیت توانسته بودند وارد دانشگاه‌‌ها بشوند هنوز به اخراج آنها ادامه ‏می‌دهند.‏

و آنهائی که از طریق قانونی اقدام نموده‌اند ماًیوس شده، چه که شکایتشان رد شده است. ‏

خانم بانی دوگال، نمايندۀ ارشد جامعۀ جهانى بهائى در سازمان ملل گفت: "دولت ایران با همان روش معمول ‏چهار سال گذشته، به عناوین گوناگون از دستیابی دانشجویان بهائی به تحصیلات دانشگاهی ممانعت می‌نماید."‏

با وجود امضای قراردادهای بین‌المللی جهت جانبداری از حق تحصیل برای عموم، سیاست دولت ایران بر ‏آنست که مؤثراً درهای دانشگاه‌ها را بر روی بهائیان بسته نگاه دارد.‏

خانم بانی دوگال از جامعۀ جهانی و بخصوص از اساتید، مسؤلان عالی‌رتبه و دانشجویان در همه جا تقاضا ‏کرد تا با بلند کردن صدای خود از دانشجویان بهائی ایرانی جانبداری نمایند.‏

بنا بر گزارش‌ها از ایران، روش اصلی منع ورود دانشجویان بهائی به دانشگاه‌ها همان مسدود کردن نتائج ‏امتحانات ورودی آنها است با ذکر "پروند‌ۀ ناقص".‏

همین شیوه را سال گذشته نیز تکرار کرده بودند، اما امسال برای بسیاری از دانشجویان بهائی کاملاً واضح بود ‏که آنها قبل از پر کردن برگۀ تقاضا، شناسائی شده بودند. زمانی که به تارنمای امتحانات سرتاسری دانشگاهی ‏مراجعه کردند، بجای دیدن نتائج کنکور، در صفحۀ تارنما جملۀ "خطاهای مقابل را تصحیح نمائید: به دلیل ‏نقص پرونده" را مشاهده کردند. (
سند موجود را ملاحظه نمائید).‏

آدرس (‏‎ (URLصفحه تارنمائی که دانشجویان به طور خودکار به آن فرستاده شده‌اند، با کلمات "‏error-bah‏" ‏ختم می‌شود که احتمالاً اشاره‌ای است به اینکه پروندهای آنها بعلت بهائی بودن با کلمۀ "‏error‏" (خطا) نشان ‏داده شده.‏

با وجود اینکه دانشجوی بهائی تمامی اطلاعات را کاملاً ارائه داده و با موفقیت در امتحان شرکت کرده است، ‏پیام "خطا" نشان داده می‌شود.‏

سال گذشته، سال تحصیلی ٢٠٠٧ ��" ٢٠٠٨، از بیش از ١٠٠٠ دانشجوی بهائی، که در امتحان ورودی شرکت ‏کرده و اوراق امتحانی بطور کامل پر کرده بودند، نزدیک به ٨٠٠ نفر آنها بعنوان داشتن "نقص پرونده" از ‏کنکور محروم شدند. ‏

بدون داشتن پروندۀ کامل، ثبت نام در تمام دانشگاه‌های دولتی و اکثر دانشگاه‌های ملی غیر ممکن است.‏

دانشجویانی که به دادگاه مراجعه و اعتراض کرده بودند که پرونده‌شان به نحو ناروا به عنوان "نقص پرونده" ‏ذکر شده است، تا کنون به تقاضایشان ترتیب اثری داده نشده است. ‏

در حکمی که در آوریل گذشته از دادگاه بخش عدالت اداری در جواب یک دانشجوی بهائی که بر علیه سازمان ‏کنکور سرتاسری تقاضای رسیدگی کرده بود صادر گشت، شکایتش رد گردید.‏

دادگاه اعلان کرد که "با توجه به این که سازمان طرف شکایت شرایط مذکور را در خصوص شاکی احراز ‏نکرده بنا بر این شکایت وی غیر وارد تشخیص و حکم به رد آن صادر و اعلام می‌گردد". (
سند مذکور را ‏ملاحظه نمائید).‏

دادگاه مذکور تقاضای ورودی یک دانشجوی بهائی دیگر که بعلت عقیده‌اش از دانشگاه اخراج شده بود را رد ‏کرد.‏

در ذکر دلیل رد کردن تقاضای متقاضی، دادگاه استناد به بخشنامۀ گلپایگانی ١٩٩١ نمود که در آن واضحاً ‏مسدود کردن "ترقی و توسعۀ" جامعۀ بهائی و اخراج دانشجویان بهائی ذکر شده است.‏

دادگاه مذکور داشته که "نظر به این که وضعیت شاکی با مصوبۀ شورای عالی انقلاب فرهنگی (بشماره ‏‏١٣٣٧/م/س-۶/١٢/۶٩) تطبیق و مردود شناخته شده است و اعتراض موجهی ندارد که تخلف از مقررات را ‏ثابت نموده و خواسته وی را موجه سازد، بنابراین ذیحق بودن شاکی محرز نمی باشد، لذا حکم به رد شکارت ‏صادر و اعلام می دارد".‏

گزارشات اخیر نشان میدهند که بهائیانی که در دانشگاه ثبت نام نموده‌اند ��" حال حاضر تعدادشان بسیار کم ‏است ��" هنوز هم بعلت علنی شدن عقیده‌شان اخراج میشوند.‏

برای مثال، در ماه آگست، دانشجوی دختری را از دانشگاه فضیلت که فقط سه هفته به زمان فارغ‌التحصیلی‌اش ‏باقی مانده بود بنزد مسؤلین بردند تا از عقیدۀ خود بازگردد و چون او از این امر امتناع ورزید او را از ‏دانشگاه اخراج نمودند.‏

علی‌رغم داد و ستد‌های دروغین بیشمار توسط دولت، تعداد کسانی که چه در ایران و چه در خارج، از ‏دانشجویان ایرانی پشتیبانی مینمایند روز به روز رو به افزایش است.‏

یکی از نمونه‌های قابل ذکر مقالۀ احمد باطبی، فعال حقوق بشر است که اینک در تبعید بسر میبرد. او در مقالۀ خود ‏تحت عنوان "بهائیت رقیب ولایت" که در ٢ سپتامبر ٢٠٠٨ در روز آن‌لاین درج گردیده، اعتراض خود را مبنی ‏بر منع ورود بهائیان به تحصیلات عالیه و آزار و اذیت عمومی آنها اعلان نمود. ‏

برای اطلاعات بیشتر می توانید با افراد زیر تماس بگیرید:
دیان علائی
نماینده جامعه بهائی در دفتر سازمان ملل متحد در ژنو

‎41-22-7985400,
geneva@bic.org
|+| نوشته شده توسط Mahsheed در دوشنبه پانزدهم مهر 1387 ساعت 13:29 |
 ادامه ممنوعیت تحصیل بهائیان در دانشگاه

ادامه ممنوعیت تحصیل بهائیان در دانشگاه


Fri / 03 10 2008 / 17:53
    شیوه ثبت نام کامپیوتری به گونه ای است که بطور اتوماتیک از ثبت نام دانشجویان بهائی سرباز می زند.
ایران امروز - جامعه بهائی با صدور اعلامیه ای از ادامه ممنوعیت تحصیل بهائیان در دانشگاه خبر داد. بر اساس این اعلامیه، شیوه ثبت نام کامپیوتری به گونه ای تدوین شده است که بطور اتوماتیک از ثبت نام دانشجویان بهائی سرباز می زند. بر اساس این اعلامیه همچنین اخراج دانشجویان بهائی که حاضر به برگشتن از عقیده خود نیستند نیز ادامه دارد. از جمله اخیرا دختر دانشجویی که سه ماه به پایان تحصیلات وی باقی مانده بود به خاطر اینکه حاضر نشده بود از عقیده خود برگردد از دانشگاه اخراج شد.

متن اعلامیه به شرح زیر است.

سال جدید تحصیلی ایران مجدداً از پذیرش بهائیان امتناع میورزد

نیویورک
‏٣ اکتبر ٢٠٠٨ برابر با ١٢ مهر ١٣٨٧‏


همزمان با شروع سال تحصیلی جدید، جوانان بهائی مجدداً درهای تحصیل دانشگاهی را بر روی خود بسته ‏دیدند.‏

گرچه در مجامع عمومی، دولت ایران مدعی است که بهائیان آزادند تا به دانشگاه بروند، ولی گزارش‌های ‏هفته‌های گذشته حاکی از این است که سیاست بازداشتن بهائیان از تحصیلات دانشگاهی همچنان به قوت خود ‏باقی است. ‏

دانشجویان بهائی که در آغاز این سال تحصیلی سعی داشتند تا به دانشگاه‌ها و یا سایر مؤسسات عالیه راه یابند ‏دریافتند که دست‌رسی به نتیجۀ امتحان ورودیۀ آنها مسدود گردیده و پرونده‌های آنها در تارنمای سازمان ‏امتحانات کنکور سرتاسری بعنوان "نقص پرونده" مشخص شده است.‏

بهائیانی را هم که در سالهای قبل با موفقیت توانسته بودند وارد دانشگاه‌‌ها بشوند هنوز به اخراج آنها ادامه ‏می‌دهند.‏

و آنهائی که از طریق قانونی اقدام نموده‌اند ماًیوس شده، چه که شکایتشان رد شده است. ‏

خانم بانی دوگال، نمايندۀ ارشد جامعۀ جهانى بهائى در سازمان ملل گفت: "دولت ایران با همان روش معمول ‏چهار سال گذشته، به عناوین گوناگون از دستیابی دانشجویان بهائی به تحصیلات دانشگاهی ممانعت می‌نماید."‏

با وجود امضای قراردادهای بین‌المللی جهت جانبداری از حق تحصیل برای عموم، سیاست دولت ایران بر ‏آنست که مؤثراً درهای دانشگاه‌ها را بر روی بهائیان بسته نگاه دارد.‏

خانم بانی دوگال از جامعۀ جهانی و بخصوص از اساتید، مسؤلان عالی‌رتبه و دانشجویان در همه جا تقاضا ‏کرد تا با بلند کردن صدای خود از دانشجویان بهائی ایرانی جانبداری نمایند.‏

بنا بر گزارش‌ها از ایران، روش اصلی منع ورود دانشجویان بهائی به دانشگاه‌ها همان مسدود کردن نتائج ‏امتحانات ورودی آنها است با ذکر "پروند‌ۀ ناقص".‏

همین شیوه را سال گذشته نیز تکرار کرده بودند، اما امسال برای بسیاری از دانشجویان بهائی کاملاً واضح بود ‏که آنها قبل از پر کردن برگۀ تقاضا، شناسائی شده بودند. زمانی که به تارنمای امتحانات سرتاسری دانشگاهی ‏مراجعه کردند، بجای دیدن نتائج کنکور، در صفحۀ تارنما جملۀ "خطاهای مقابل را تصحیح نمائید: به دلیل ‏نقص پرونده" را مشاهده کردند. (
سند موجود را ملاحظه نمائید).‏

آدرس (‏‎ (URLصفحه تارنمائی که دانشجویان به طور خودکار به آن فرستاده شده‌اند، با کلمات "‏error-bah‏" ‏ختم می‌شود که احتمالاً اشاره‌ای است به اینکه پروندهای آنها بعلت بهائی بودن با کلمۀ "‏error‏" (خطا) نشان ‏داده شده.‏

با وجود اینکه دانشجوی بهائی تمامی اطلاعات را کاملاً ارائه داده و با موفقیت در امتحان شرکت کرده است، ‏پیام "خطا" نشان داده می‌شود.‏

سال گذشته، سال تحصیلی ٢٠٠٧ ��" ٢٠٠٨، از بیش از ١٠٠٠ دانشجوی بهائی، که در امتحان ورودی شرکت ‏کرده و اوراق امتحانی بطور کامل پر کرده بودند، نزدیک به ٨٠٠ نفر آنها بعنوان داشتن "نقص پرونده" از ‏کنکور محروم شدند. ‏

بدون داشتن پروندۀ کامل، ثبت نام در تمام دانشگاه‌های دولتی و اکثر دانشگاه‌های ملی غیر ممکن است.‏

دانشجویانی که به دادگاه مراجعه و اعتراض کرده بودند که پرونده‌شان به نحو ناروا به عنوان "نقص پرونده" ‏ذکر شده است، تا کنون به تقاضایشان ترتیب اثری داده نشده است. ‏

در حکمی که در آوریل گذشته از دادگاه بخش عدالت اداری در جواب یک دانشجوی بهائی که بر علیه سازمان ‏کنکور سرتاسری تقاضای رسیدگی کرده بود صادر گشت، شکایتش رد گردید.‏

دادگاه اعلان کرد که "با توجه به این که سازمان طرف شکایت شرایط مذکور را در خصوص شاکی احراز ‏نکرده بنا بر این شکایت وی غیر وارد تشخیص و حکم به رد آن صادر و اعلام می‌گردد". (
سند مذکور را ‏ملاحظه نمائید).‏

دادگاه مذکور تقاضای ورودی یک دانشجوی بهائی دیگر که بعلت عقیده‌اش از دانشگاه اخراج شده بود را رد ‏کرد.‏

در ذکر دلیل رد کردن تقاضای متقاضی، دادگاه استناد به بخشنامۀ گلپایگانی ١٩٩١ نمود که در آن واضحاً ‏مسدود کردن "ترقی و توسعۀ" جامعۀ بهائی و اخراج دانشجویان بهائی ذکر شده است.‏

دادگاه مذکور داشته که "نظر به این که وضعیت شاکی با مصوبۀ شورای عالی انقلاب فرهنگی (بشماره ‏‏١٣٣٧/م/س-۶/١٢/۶٩) تطبیق و مردود شناخته شده است و اعتراض موجهی ندارد که تخلف از مقررات را ‏ثابت نموده و خواسته وی را موجه سازد، بنابراین ذیحق بودن شاکی محرز نمی باشد، لذا حکم به رد شکارت ‏صادر و اعلام می دارد".‏

گزارشات اخیر نشان میدهند که بهائیانی که در دانشگاه ثبت نام نموده‌اند ��" حال حاضر تعدادشان بسیار کم ‏است ��" هنوز هم بعلت علنی شدن عقیده‌شان اخراج میشوند.‏

برای مثال، در ماه آگست، دانشجوی دختری را از دانشگاه فضیلت که فقط سه هفته به زمان فارغ‌التحصیلی‌اش ‏باقی مانده بود بنزد مسؤلین بردند تا از عقیدۀ خود بازگردد و چون او از این امر امتناع ورزید او را از ‏دانشگاه اخراج نمودند.‏

علی‌رغم داد و ستد‌های دروغین بیشمار توسط دولت، تعداد کسانی که چه در ایران و چه در خارج، از ‏دانشجویان ایرانی پشتیبانی مینمایند روز به روز رو به افزایش است.‏

یکی از نمونه‌های قابل ذکر مقالۀ احمد باطبی، فعال حقوق بشر است که اینک در تبعید بسر میبرد. او در مقالۀ خود ‏تحت عنوان "بهائیت رقیب ولایت" که در ٢ سپتامبر ٢٠٠٨ در روز آن‌لاین درج گردیده، اعتراض خود را مبنی ‏بر منع ورود بهائیان به تحصیلات عالیه و آزار و اذیت عمومی آنها اعلان نمود. ‏

برای اطلاعات بیشتر می توانید با افراد زیر تماس بگیرید:
دیان علائی
نماینده جامعه بهائی در دفتر سازمان ملل متحد در ژنو

‎41-22-7985400,
geneva@bic.org
|+| نوشته شده توسط Mahsheed در دوشنبه پانزدهم مهر 1387 ساعت 11:20 |
 سال جدید تحصیلی ایران مجدداً از پذیرش بهائیان امتناع میورزد

سال جدید تحصیلی ایران مجدداً از پذیرش بهائیان امتناع میورزد

(10.03.08) (12.07.87)
نیویورک
٣ اکتبر ٢٠٠٨ برابر با ١٢ مهر ١٣٨٧
سرويس خبرى جامعۀ جهانی بهائى
همزمان با شروع سال تحصیلی جدید، جوانان بهائی مجدداً درهای تحصیل دانشگاهی را بر روی خود بسته دیدند.
گرچه در مجامع عمومی، دولت ایران مدعی است که بهائیان آزادند تا به دانشگاه بروند، ولی گزارش‌های هفته‌های گذشته حاکی از این است که سیاست بازداشتن بهائیان از تحصیلات دانشگاهی همچنان به قوت خود باقی است.
دانشجویان بهائی که در آغاز این سال تحصیلی سعی داشتند تا به دانشگاه‌ها و یا سایر مؤسسات عالیه راه یابند دریافتند که دست‌رسی به نتیجۀ امتحان ورودیۀ آنها مسدود گردیده و پرونده‌های آنها در تارنمای سازمان امتحانات کنکور سرتاسری بعنوان "نقص پرونده" مشخص شده است.
بهائیانی را هم که در سالهای قبل با موفقیت توانسته بودند وارد دانشگاه‌‌ها بشوند هنوز به اخراج آنها ادامه می‌دهند.
و آنهائی که از طریق قانونی اقدام نموده‌اند ماًیوس شده، چه که شکایتشان رد شده است.
خانم بانی دوگال، نمايندۀ ارشد جامعۀ جهانى بهائى در سازمان ملل گفت: "دولت ایران با همان روش معمول چهار سال گذشته، به عناوین گوناگون از دستیابی دانشجویان بهائی به تحصیلات دانشگاهی ممانعت می‌نماید."
با وجود امضای قراردادهای بین‌المللی جهت جانبداری از حق تحصیل برای عموم، سیاست دولت ایران بر آنست که مؤثراً درهای دانشگاه‌ها را بر روی بهائیان بسته نگاه دارد.
خانم بانی دوگال از جامعۀ جهانی و بخصوص از اساتید، مسؤلان عالی‌رتبه و دانشجویان در همه جا تقاضا کرد تا با بلند کردن صدای خود از دانشجویان بهائی ایرانی جانبداری نمایند.
بنا بر گزارش‌ها از ایران، روش اصلی منع ورود دانشجویان بهائی به دانشگاه‌ها همان مسدود کردن نتائج امتحانات ورودی آنها است با ذکر "پروند‌ۀ ناقص".
همین شیوه را سال گذشته نیز تکرار کرده بودند، اما امسال برای بسیاری از دانشجویان بهائی کاملاً واضح بود که آنها قبل از پر کردن برگۀ تقاضا، شناسائی شده بودند. زمانی که به تارنمای امتحانات سرتاسری دانشگاهی مراجعه کردند، بجای دیدن نتائج کنکور، در صفحۀ تارنما جملۀ "خطاهای مقابل را تصحیح نمائید: به دلیل نقص پرونده" را مشاهده کردند. (سند موجود را به زبانهای فارسی و انگلیسی ملاحظه نمائید).
آدرس ( (URLصفحه تارنمائی که دانشجویان به طور خودکار به آن فرستاده شده‌اند، با کلمات "error-bah" ختم می‌شود که احتمالاً اشاره‌ای است به اینکه پروندهای آنها بعلت بهائی بودن با کلمۀ "error" (خطا) نشان داده شده.
با وجود اینکه دانشجوی بهائی تمامی اطلاعات را کاملاً ارائه داده و با موفقیت در امتحان شرکت کرده است، پیام "خطا" نشان داده می‌شود.
سال گذشته، سال تحصیلی ٢٠٠٧ ��" ٢٠٠٨، از بیش از ١٠٠٠ دانشجوی بهائی، که در امتحان ورودی شرکت کرده و اوراق امتحانی بطور کامل پر کرده بودند، نزدیک به ٨٠٠ نفر آنها بعنوان داشتن "نقص پرونده" از کنکور محروم شدند.
بدون داشتن پروندۀ کامل، ثبت نام در تمام دانشگاه‌های دولتی و اکثر دانشگاه‌های ملی غیر ممکن است.
دانشجویانی که به دادگاه مراجعه و اعتراض کرده بودند که پرونده‌شان به نحو ناروا به عنوان "نقص پرونده" ذکر شده است، تا کنون به تقاضایشان ترتیب اثری داده نشده است.
در حکمی که در آوریل گذشته از دادگاه بخش عدالت اداری در جواب یک دانشجوی بهائی که بر علیه سازمان کنکور سرتاسری تقاضای رسیدگی کرده بود صادر گشت، شکایتش رد گردید.
دادگاه اعلان کرد که "با توجه به این که سازمان طرف شکایت شرایط مذکور را در خصوص شاکی احراز نکرده بنا بر این شکایت وی غیر وارد تشخیص و حکم به رد آن صادر و اعلام می‌گردد". (سند مذکور را به زبانهای فارسی و انگلیسی ملاحظه نمائید).
دادگاه مذکور تقاضای ورودی یک دانشجوی بهائی دیگر که بعلت عقیده‌اش از دانشگاه اخراج شده بود را رد کرد.
در ذکر دلیل رد کردن تقاضای متقاضی، دادگاه استناد به بخشنامۀ گلپایگانی ١٩٩١ نمود که در آن واضحاً مسدود کردن "ترقی و توسعۀ" جامعۀ بهائی و اخراج دانشجویان بهائی ذکر شده است.
دادگاه مذکور داشته که "نظر به این که وضعیت شاکی با مصوبۀ شورای عالی انقلاب فرهنگی (بشماره ١٣٣٧/م/س-۶/١٢/۶٩) تطبیق و مردود شناخته شده است و اعتراض موجهی ندارد که تخلف از مقررات را ثابت نموده و خواسته وی را موجه سازد، بنابراین ذیحق بودن شاکی محرز نمی باشد، لذا حکم به رد شکارت صادر و اعلام می دارد". (سند مذکور را به زبانهای فارسی و انگلیسی ملاحظه نمائید).
گزارشات اخیر نشان میدهند که بهائیانی که در دانشگاه ثبت نام نموده‌اند ��" حال حاضر تعدادشان بسیار کم است ��" هنوز هم بعلت علنی شدن عقیده‌شان اخراج میشوند.
برای مثال، در ماه آگست، دانشجوی دختری را از دانشگاه فضیلت که فقط سه هفته به زمان فارغ‌التحصیلی‌اش باقی مانده بود بنزد مسؤلین بردند تا از عقیدۀ خود بازگردد و چون او از این امر امتناع ورزید او را از دانشگاه اخراج نمودند.
علی‌رغم داد و ستد‌های دروغین بیشمار توسط دولت، تعداد کسانی که چه در ایران و چه در خارج، از دانشجویان ایرانی پشتیبانی مینمایند روز به روز رو به افزایش است.
یکی از نمونه‌های قابل ذکر مقالۀ احمد باطبی، فعال حقوق بشر است که اینک در تبعید بسر میبرد. او در مقالۀ خود تحت عنوان "بهائیت رقیب ولایت" که در ٢ سپتامبر ٢٠٠٨ در روز آن‌لاین درج گردیده، اعتراض خود را مبنی بر منع ورود بهائیان به تحصیلات عالیه و آزار و اذیت عمومی آنها اعلان نمود. (مقالۀ مذکور را به زبانهای فارسی و انگلیسی ملاحظه نمائید).
__._,_.___
|+| نوشته شده توسط Mahsheed در دوشنبه پانزدهم مهر 1387 ساعت 9:38 |
 Redeem a Shameful History by Defending our Baha’i Countrymen!

Redeem a Shameful History by Defending our Baha’i Countrymen!

In Published on September 23, 2008 at 9:27 pm

by Behrouz Sotudeh

[Sotudeh is a former prominent political activist and often writes informed political essays for Iranglobal website. This article was posted at http://www.jamali.info/minorities/?page=170508_A1 and extracts from it are translated below. Mr. Sotudeh is not associated with the Baha’i community. Ahang Rabbani]

One of the ill effects of the coming to power of Ahmadinejad’s apocalyptic gang has been increased pressure and efforts to discriminate against the Baha’i community of Iran. Among the news received from Iran during recent months has been details of the destruction of Baha’i homes in Abadeh by the Hezbollah of that city, as well as threats against their lives and the arrest of Baha’is in Shiraz.  These reports caused profound alarm among all Iranians outside of Iran and provoked the deep indignation of human rights groups throughout the world.  The news services further report that in order to continually increase pressure on all religious minorities in Iran, particularly our much-wronged Baha’i citizens, seven (7) Baha’is leaders were arrested by the government through the hands of its nefarious Mehdist agents.

It can be said with complete confidence that after the Revolution of 1979, the Baha’i community, among all religious minorities of that country, suffered most at the hands of the Islamic regime. By now, hundreds and hundreds of Baha’is have been falsely charged as spies or apostates by corrupt and criminal mullahs, and have been incarcerated, tortured or hanged.

Indeed, the enmity of criminal akhunds toward Baha’is, who are the religious descendants of the reformist movement of the Babis, has deep historical roots.  During the Qajar era, the Babi movement – which aimed at reforming Islam, eliminating cruel and medieval religious laws, removing discrimination against women, land reform, abolition of priestly pulpits and the mullahs’ authority, and many other reforms – was eagerly welcomed by the oppressed Iranian society of that time.  The Babi movement challenged the authority of both the ruling class and the religious ranks, and confronted them with a social and popular revolt.

Eventually, through the religious rulings of depraved mullahs, Nasiri’d-Din Shah issued orders for the mass killing of the Babis, which resulted in thousands of them and their families, young and old, being massacred, thereby adding another chapter to the crimes committed by the criminal mullahs in this land cursed by their presence. …

After the barbaric massacres of the Babis during the Qajar period, some of the Babis were able to rescue themselves from the bloodbath and migrated to other locations. Among them were groups of Baha’is who settled in Palestine, which at that time was under the rule of the Ottoman Empire. [Baha’u’llah and his family were exiled from Iran against their will and eventually were sent to the penal colony of Akka by the Ottoman Sultan in the hope that they would perish there. Translator.]

Later on, after the defeat and disintegration of the Ottoman Empire and its replacement with British colonialism in Palestine, the Baha’is residing there were allowed to practice their religion freely and to establish their center in that region. This very fact once again provoked the mullahs against the Baha’is, and on every occasion and every time they ascended pulpits, they incited the ill-informed masses and presented the Baha’is as “servants and agents of British imperialism”.

In 1948, after the formation of the state of Israel, the deceitful and criminal mullahs added a new charge to their former accusations that the Baha’is were “servants and agents of the British” by claiming that they were “servants and agents of Zionism” as well.

When the mullahs came to power [in 1979] in Iran and established their reign through the Islamic regime, in addition to the previous two charges against our Baha’i countrymen a third one was now added by the imposter and hypocritical mullahs:  they are purported to be “servants and agents of global imperialism and worldwide Zionism”.

It should be noted that the central core of the Islamic Revolution was formed from Islamic groups and organizations which during the Pahlavi regime, under the umbrella of the Shah’s promotion of modernism, even at that time were engaged in suppressing the Baha’is of Iran. After the 1979 Revolution, these same organizations rewrote their dark and sinister history of abusing the Baha’is of Iran as a history of combating the Shah’s regime in order to bring about a free and independent Iran.

The most famous of these anti-Baha’i Islamic groups was known as the Hojjatieh Society (which presently is active under different names), in which mullahs like Mesbah-Yazdi (the spiritual guide and support of Ahmadinejad), Jannati, Khazali, Makarem-Shirazi, and dozens of other well-known mullahs operated. After the 1979 Revolution they came out of their dark medieval caves and climbed onto the shoulders of the deprived and hardworking people of Iran.

The Baha’is of Iran were among the first religious and social groups of our nation that became targets of unrestrained and fanatical attacks from reactionary and mindless orthodoxy even before the mullahs had seized absolute power and were still protesting the Shah’s regime.  And when the government of the Islamic Republic was formed [in 1979], the Baha’is of Iran were the first group for whom hanging gallows were erected.

What great shame there is upon all political parties and activists in Iran, large or small, that when the tale of “combating imperialism” was woven by the ruling authorities, we closed our eyes to all the killings, atrocities and violence inflicted upon our Baha’i countrymen – a carnage that unfolded before our own eyes and in the full view of history.  For this failure, we owe a profound apology to this group of our fellow-citizens – an apology which has long been neglected and remains unspoken to this day.

While the past is gone, we can still rectify these past mistakes by now defending the Baha’i leaders of Iran, who some time ago were seized by the clutches of Islamic fascists and are presently under the weight of torture and imprisonment – and through this defense to some degree redeem a shameful history. …

We must recognize that when the Islamic Republic arrests en masse all the Baha’i leaders, an ominous plan against this group of our countrymen is certainly taking place.  This plan must and can be defeated.

If all the Iranians who care for human rights, liberty and social justice were to join hands in defending our fellow-citizens who are Baha’i, most assuredly we would be able to repel this ugly ghoul and bloodthirsty Islamic regime.

Do not forget that the fascists of the Islamic Republic can far more easily achieve their criminal and barbaric objectives when people are silent or remain indifferent, or the world looks the other way. …

 

|+| نوشته شده توسط Mahsheed در جمعه پنجم مهر 1387 ساعت 11:58 |
 

دفاع از اقليتها

 

با دفاع ازهموطنان بهائی یک شرمساری تاریخی را جبران کنیم

بهروز ستوده

یکی دیگر از عوارض شوم به قدرت رسیدن باند امام زمانی احمدی نژاد ، افزایش فشار و اعمال تضییقات بیشتر علیه جامعه بهائیان ایران بوده است . خراب کردن خانه یکی از بهائیان شهرستان آباده با بولدوزر توسط حزب الله این شهر ، دستگیری و تهدید به مرگ تعدادی از بهائیان شیراز نیز از جمله خبرهائی بوده است که در ماههای اخیر از ایران مخابره شده و نگرانی ایرانیان خارج از کشور و همه جوامع حقوق بشری در سرتاسر دنیا را بر انگیخته است.

یکی دیگر از عوارض شوم به قدرت رسیدن باند امام زمانی احمدی نژاد ، افزایش فشار و اعمال تضییقات بیشتر علیه جامعه بهائیان ایران بوده است . خراب کردن خانه یکی از بهائیان شهرستان آباده با بولدوزر توسط حزب الله این شهر ، دستگیری و تهدید به مرگ تعدادی از بهائیان شیراز نیز از جمله خبرهائی بوده است که در ماههای اخیر از ایران مخابره شده و نگرانی ایرانیان خارج از کشور و همه جوامع حقوق بشری در سرتاسر دنیا را بر انگیخته است . و اینک در ادامه فشار علیه تمام اقلیت های مذهبی ایران از جمله هموطنان ستمدیده بهائی ، خبرگذاری ها از دستگیری 7 تن از رهبران جامعه بهائی ایران به فرمان دولت امام زمان و بدست سرباران گمنام "حضرت مهدی" خبر می دهند .

در میان اقلیت های مذهبی ایران به جرأت می توان گفت که پس از انقلاب 57 بهائیان ایران بیش از همه مورد آزار و اذیت حکومت اسلامی قرار گرفته اند و آخوند های فاسد وجنایتکار تا کنون صد ها تن از آنان را با اتهامات واهی جاسوسی و ارتداد به زندان و شکنجه گاه کشانده و یا تسلیم جوخه های اعدام کرده اند.

دشمنی آخوندهای تبهکار با بهائیان که همانا از نوادگان جنبش اصلاح طلبانه بابیه در ایران می باشند دشمنی دیرینه ای است .

جنبش بابیه درعهد قاجار که با هدف رفورم در دین اسلام و حذف احکام ضد انسانی و عقب مانده و رفع تبعض از زن و اصلاحات ارضی و برچیدن منبر ومحراب آخوندها و غیره به سرعت در جامعه قرون وسطائی آن زمان با اقبال ایرانیان مواجه می گردد ، قدرت شاه و شیخ را به چالش می کشد و آنان را در معرض یک جنبش اجتماعی و دهقانی قرار می دهد تا اینکه با فتوای آخوندهای تبهکار ، ناصر الدین شاه فرمان کشتار بابیان را صادر می نماید که در نتیجه هزاران بابی با خانواده هاشان از صغیر وکبیر قتل عام می شوند و برگ دیگری بر جنایت آخوند تبهکار در این سرزمین نفرین شده اضافه می گردد تا برسد به فتنه گری های آخوندها در جریان انقلاب مشروطه وداستان بر دار شدن شیخ فضل الله نوری توسط مشروطه خواهان به جرم فتوای قتل مشروطه خواهان صادر کردن و پول گرفتن از سفارت روس و براه انداختن اراذل و اوباش مشروعه طلب( حزب الله امروز) و کشتن و سر و دست شکستن مشروطه خواهان و تجدد طلبان و تا بعدها که این شجره خبیثه برسد به روح الله خمینی تا این آخوند عوامفریب برا ی تکمیل فرمان ناصرالدین شاه و فتوای آخوندها در مورد " بابی کُشی " و احیای مشروعه خواهی شیخ فضل الله نوری قیام نماید و با وعده و وعیدهای توخالی و فریب دادن عوام جاهل به تأسیس حکومت جهل وجنایت اسلامی اقدام نماید و این بار نه تنها بابیان و مشروطه خواهان که هر دگر اندیشی را اعم از زن و مرد ، پیر وجوان ، چپ وراست ، دین دار و بی دین و مسلمان وغیر مسلمان را از دَم تیغ بگذراند .

پس از قتل عام وحشیانه بابیان در عصر قاجار پاره ای از آنان توانستند که جان خود را از مهلکه نجات داده و به سایر مناطق مهاجرت نمایند و در آن میان گروههائی از بهائیان در فلسطین که در آن زمان زیر سلطه امپراطور عثمانی بود رحل اقامت گزیدند . بعدها با شکست و اضمحلال امپراطوری عثمانی و جایگزین شدن استمعار انگلیس در فلسطین ، بهائیان مقیم آنجا اجازه می یابند که بتواند آزادانه مراسم مذهبی خود را انجام دهند و مرکزی برای خود در آنجا تأسیس نمایند که همین مسئله باعث گردید که آخوندهای فاسد و تبهکار دوباره علیه بهائیان وارد میدان شوند و بر سر هر منبر و محرابی برای مشوّش ساختن افکار مردم ناآگاه ، بهائیان را نوکر و عامل استعمار انگلیس معرفی نمایند . بعدها در سال 1948 میلادی با تأسیس دولت اسرائیل ، آخوندهای تبهکار و مردم فریب بر اتهام قبلی خود علیه بهائیان که آنان را "نوکر وعامل انگلیس" می دانستند ، اتهام جدید "نوکر و عامل صهیونیسم" نیز اضافه کردند .

با به قدرت رسیدن آخوند در ایران و تأسیس حکومت خون وجنون اسلامی بر دو اتهام قبلی علیه بهائیان اتهام سومی نیز از جانب آخوندهای شیاد و ریاکار به هموطنان بهائی ما زده شد : " نوکران و عوامل امپریالیسم جهانی و صهیونیسم بین المللی" . لازم به تذکر است که هسته اصلی انقلاب اسلامی را گروهها و انجمن های اسلامی تشکیل می دادند که در رژیم پهلوی و در تحت توجهات "مدرنیسم " پهلوی سرگرم مبارزه با بهائیان ایران بودند و همین انجمن های اسلامی ، پس از انقلاب 57 سابقه سیاه و ننگین خود در مبارزه با بهائیان ایران را به حساب "مبارزه" با رژیم شاه برای آزادی و استقلال ایران جا زدند و از این طریق سابقه ی مبارزاتی و انقلابی گری برای خود درست کردند . معروف ترین انجمن های اسلامی ضد بهائی انجمنی بود موسوم به "انجمن حجتیه" ( هم اکنون نیز با نام های دیگر فعال است) که آخوندهائی از قبیل مصباح یزدی (پیر و ُمراد احمدی نژاد ) جنتی ، خزعلی ، مکارم شیرازی ودهها آخوند سرشناس دیگر که پس از انقلاب 57 همه از حجره های تنگ وتاریک قرون وسطائی خود بیرون آمدند و بر شانه های مردم محروم و زحمتکش ایران سوار شدند .

بهائیان ایران جزو نخستین اقلیت های مذهبی و اجتماعی ایران بودند که حتی پیش از تصرف قدرت بطور تام و تمام بوسیله آخوندها و در جریان راه پیمائی ها و تظاهرات ها و به تحریک آخوندها مورد حمله و هجوم دیوانگان افسار گسیخه ی متعصب و خشک اندیش قرا ر گرفتند و زمانی هم که حکومت خون و جنون پا به عرصه وجود گذاشت بهائیان ایران جزو نخستین گروه اجتماعی بودند که چوبه های دار برای اعدامشان بر پا شد .

و چه شرمساری بزرگی است برای احزاب و سازمانهای سیاسی ایران از خُرد و کلان که در آن زمان شیفته ی مبارزات "ضد امپریالیستی" امام جماران شدند و بر تمام جنایات و ظلم وستمی که در مقابل چشمانمان بر هموطنان بهائی ما گذشت چشم فرو بستند !! و از این نظر یک پوزش خواهی بزرگ نیز به این دسته از هموطنان ما بدهکار شدند که هنوز مانند سایر مسائل آنرا به پشت گوش انداخته و این دین را پرداخت نکرده اند . بهر حال آب رفته را نمی توان به جوی باز گرداند اما می شود خطای گذشته را هم اکنون با دفاع از رهبران بهائیان ایران که چند روز پیش در چنگ فاشیست های اسلامی به اسارت در آمده و هم اکنون در زیر شکنجه اند جبران نمود و تا حدودی از پس یک شرمساری تاریخی بدر آمد .

بر اساس آماری که جامعه ی بهائیان ایران ارائه داده است از بدو انقلاب اسلامی تا کنون بیش از 200 نفر ار پیروان این مذهب اعدام و هزاران تن زندان و شکنجه شده اند .

زمانی که فاشیسم جمهوری اسلامی ، رهبران بهائیان ایران را یک جا دستگیر می کند بدانید که توطئه شومی علیه این دسته از هموطنان ما در حال وقوع است . این توطئه را می توان و باید درهم شکست . اگر همه ایرانیان هوادار حقوق بشر و آزادی وعدالت اجتماعی برای دفاع از هموطنان بهائی دست به دست هم دهند مسلماً قادر خواهند بود که دیوسیاه و خون آشام حکومت اسلامی را به عقب نشینی وادارند .

فراموش نکنیم که فاشیست های جمهوری اسلامی در سکوت و بی تفاوتی مردم و افکار عمومی جهانیان جنایات و تبهکاری های خود را آسان تر مرتکب می شوند .

برای آن دسته از "اصلاح طلبان اسلامی" و "نو اندیشان دینی" که مدعی اند می خواهند اسلام را از چنگ باند سید علی خامنه بیرون آورند و چهره "لطیف وانسانی" اسلام را به جهانیان نشان دهند نیز فرصت مناسبی است که به مردم ایران و جهان نشان دهند اسلامی که آنها از آن سخن می گویند با اسلام اراذل و اوباش در قدرت تفاوت دارد و آنها فقط به فکر خود و سهیم شدن در قدرت جمهوری اسلامی نیستند بلکه به فکر همه ی مردم ایران از هر دین و آئینی هستند

|+| نوشته شده توسط Mahsheed در جمعه پنجم مهر 1387 ساعت 11:57 |